Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Το γράμμα

17/7/2071

Γεια σου ξένε,

Δε σε ξέρω καν όμως δε μπορώ να μη σου γράψω. Βρίσκομαι σε ένα υπόγειο, πρώτον γιατί αυτό αποτελεί τη μόνιμη κατοικία μου εδώ και αρκετό καιρό αλλά και γιατί φοβάμαι μήπως το πολύτιμο αυτό κομμάτι χαρτί, μετατραπεί σε στάχτες.. Θερμοκρασία αέρα: 47C, θερμοκρασία εδάφους: 69C, υπό σκιά, δεν γνωρίζω.. Έχω κοντά δυο μήνες να δω έστω μια φυλλωσιά.. Φαντάζομαι πια καταλαβαίνεις γιατί τόσο "πολύτιμο" αυτό το απόκομμα.. Το φυλούσα στη τσέπη του σακακιού μου απ΄τη μέρα κείνη που έχασα τη μικρή μου Δάφνη. Της άρεσε να ζωγραφίζει ότι κινούταν γύρω της και πάντα φρόντιζε να έχει ένα μικρό κομμάτι χαρτί στο φουστάνι της. Αυτό ήταν το τελευταίο.. 17 Ιούλη ήταν και τότε. Πέρασαν κιόλα δυο χρόνια..
Όταν μείναμε οι δυο μας κι η μαμά μας "άφησε", φύγαμε απ'την πόλη, πήραμε μόνο τ' απαραίτητα. Δυο, τρία ρούχα ο καθένας μας, ξηρά τροφή και κάμποσες κονσέρβες, όλα τα αποθέματα νερού που μας είχαν απομείνει και μια φωτογραφία της Μίας να θηλάζει τη νεογέννητη Δάφνη μας και μένα να χάσκω σα χάνος και να μην πιστεύουν τα μάτια μου την ομορφιά της ζωής που αντίκριζαν.. Α και φυσικά τον Γκάρι, το πρώτο λούτρινο αρκουδάκι της Δάφνης μου, ο γαιδαράκος της που δεν αποχωριζόταν ποτέ! Μαζί του διάβαζε, μαζί του έπαιζε, μαζί του πλάγιαζε κι ακούμπαγε τη δική του μουσούδα στο δικό της ρόδινο μάγουλο.. Η Δάφνη γεννήθηκε με αδύναμη καρδιά.. Κανένα παιδί πια δε γεννιέται απόλυτα υγιές, αν καταφέρει να επιβιώσει μέχρι τέλους ή δεν έρθει στο κόσμο παραμορφωμένο.. Γυρίζαμε οι δυο μας για κοντά δέκα μήνες. Μια αέναη αναζήτηση για νερό.. Το βλέπαμε κι οι δύο σαν μια περιπέτεια! Η Μία δεν ήταν εκεί αλλά κανείς απ'τους δυο μας δεν τόλμαγε να το αναφέρει.. Μια άτυπη συμφωνία σιωπής μας έκανε να συνεχίζουμε χωρίς καμιά αναφορά σ'αυτήν. Κάτι βράδια άκουγα τη Δάφνη να κλαίει γοερά στο κρεβάτι της, σηκωνόμουν με θόρυβο, σταματούσε, προσποιούταν πως κοιμόταν, της έδινα ένα φιλί στο μέτωπο και σαν να τις έπαιρνα τις σκέψεις, παραδιδόταν στην αγκαλιά και τα χάδια του Μορφέα.. Και η σκέψη της Μίας ζούσε μόνο μέσα μας..
Ο φίλος μας ο σπουργίτης ήταν πολύ καλός μαζί μας και συνήθως μας έδειχνε το σωστό δρόμο για κάποιες λίγες χούφτες νερό. Στην αρχή μάλιστα ήταν τόσο καλός που η μικρή μου κατάφερε να κάνει και μπάνιο, στις όχθες ενός ποταμού που ακόμα μήτε είχε μολυνθεί μήτε αποξεραθεί! Θυμάμαι ήταν μια βραδιά δίχως φεγγάρι, δίχως ένα σύννεφο στον ορίζοντα και τ' άστρα τ' ουρανού να τον κάνουν τόσο λαμπρό λες κι ήθελαν να μας θυμίσουν πως αυτά είναι εκεί, ψηλά, μακριά απ'αυτή τη φλεγόμενη κόλαση! Ένιωθα ικανοποιημένος αλλά παράλληλα κι ηθικός αυτουργός του θανάτου της Μίας μου.. "Αν είχαμε φύγει κι οι τρεις μαζί, νωρίτερα, ίσως και να ζούσε ακόμα.." έλεγα. Όμως ο άνθρωπος ανέκαθεν ήταν αφελής.. Το ίδιο ίσχυε και για μένα! Όσο περνούσαν οι μέρες το νερό γινόταν ολοένα και πιο δυσεύρετο. Ο σπουργίτης δεν εμφανιζόταν πια, κι αν καμιά φορά βλέπαμε το μόνο φίλο μας, τον παρατηρούσαμε να κάνει άσκοπες βόλτες, πάνω απ'το ίδιο σημείο, ώσπου τελικά έπεφτε νεκρός, στα γυμνά κλαδιά κάποιου ξεραμένου δέντρου πρώτα, στο έδαφος μετά..
Η Δάφνη μου ανέβασε πυρετό.. Τρελάθηκα! Ήξερα πως έπρεπε να της αλλάζω τις κομπρέσες τη μία μετά την άλλη! Αλλά δεν είχαμε νερό πια ούτε για να βρέξουμε τα χείλη μας! Βρήκα λοιπόν αυτό το υπόγειο, την κατέβασα στα χέρια, την ακούμπησα στο μοναδικό κρεβάτι που διέθετε ο χώρος κι άρχισα να την φροντίζω εδώ, με ότι μέσα μπορούσα να εξασφαλίσω, ανακαλύψω ή κλέψω.. Όμως η καρδιά της ήταν πολύ αδύναμη, δεν άντεχε άλλο.. Την άκουγα τα βράδια να παραληρεί απ'τον πυρετό.. "Μαμά μαμά δες! Καταρράχτες!" Κι έτσι την είδα να σβήνει μες στα χέρια μου.. Με τον γαιδαράκο της στην αγκαλιά της και το χαμόγελό της πάντα στη θέση του.. Δε ξέρω αν ήταν η καρδιά της ή ο πυρετός αυτός που την πήρε από μένα. Δε με ένοιαξε να μάθω! Δεν έκλαψα ποτέ για το παιδί μου.. Φώναξα, πόνεσα, υπέφερα, έσπασα ότι βρήκα μπροστά μου, τις νύχτες σαν άλλο τσακάλι ούρλιαζα "ΓΙΑΤΊ;" Ούτε ένα δάκρυ.. Το σώμα μου δε διέθετε πια αρκετά υγρά για τέτοιες πολυτέλειες.. Η αφυδάτωση ήταν τόσο έντονη που κάθε ίχνος σάλιου είχε εξαφανιστεί. Δεν ξέρεις ξένε τι είναι να σπαράζεις, να χωρίζεις στα δύο και να μη μπορείς να νιώσεις τη κάψα αυτή που φέρει το πρώτο δάκρυ μόλις κυλά στο πρόσωπό σου.. Δε μπορείς να λυτρωθείς! Η κάθαρση φαντάζει ουτοπία..
Κι από τότε έμεινα εδώ. Έξω βγαίνω μόνο όταν δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Το κορμί μου το γερασμένο δεν αντέχει πια τις ακτίνες Του! Έτσι κυκλοφορώ μόνο μετά τη δύση Του.. Έχω να δω άνθρωπο άλλον πάνω από 30 μήνες.. Σου γράφω ξένε γιατί αποφάσισα, πως θέλω να πεθάνω. Θα μπορούσα να ζήσω σίγουρα δυο χρόνια ακόμα. Ένα εργοστάσιο αφαλάτωσης εγκαταλείφθηκε και οι δεξαμενές του θα μου επέτρεπαν ένα βιοτικό επίπεδο από άποψη νερού όπως αυτό άλλοτε.. Όμως ξένε, εγώ θυμάμαι πως ήταν πριν ο κόσμος.. Θυμάμαι να παίζω μες στις φυλλωσιές και να κάνω βόλτες με το ποδήλατο στο ποτάμι. Θυμάμαι τη θάλασσα γαλάζια, τα δέντρα γεμάτα φωλιές και το μπλε τ' ουρανού να αμαυρώνεται απ'τα σμήνη των πουλιών! Όταν ένα-ένα αυτά χάνονταν είχα τη Μία. Κι όταν όλα χάθηκαν είχαμε τη Δάφνη μας.. Τώρα δεν έχω τίποτα! Ούτε καν τις πέντε μου αισθήσεις.. Τα μάτια μου συνήθισαν στο σκοτάδι και δε μπορούνε πια να δουν το φως του ήλιου, κι όλα γύρω μου, κατακόκκινα, πυρωμένα.. Όλα άοσμα.. όπου όμως αυτό το "άοσμο" παλιά θα αντιλαμβανόμουν για θείο.. Η γεύση μου έχει χαθεί μιας και το στόμα μου είναι μονίμως ξερό.. Δε καταναλώνω απ'το νερό που βρήκα, άλλοι θα το χρειάζονται περισσότερο.. Τρώω μόνο για να ζήσω. Όσο γι' αυτήν την ακοή, οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν, το ίδιο και τα πουλιά, φωνές και τιτιβίσματα, όλα αναμνήσεις από μιαν άλλη ζωή.. Όσο γι' αυτό το κελάρυσμα του νερού, ανέκδοτο!
Σε αυτό το υπόγειο όμως που έλαχε να καταλήξω, και να κλείσω, στο ίδιο κρεβάτι με αυτό που η Δάφνη μου έκλεισε τα δικά της, τα μάτια μου, κάποιος είχε παρατήσει ένα παλιό πικάπ, καθώς κι έναν μόνο δίσκο, με ένα μόνο κομμάτι, Ρέκβιεμ..
Ένα έργο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.. Όπως καθετί στη ζωή μου.. Η Δάφνη μου.. Ο άγγελός μου, έφυγε.. Και φταίω εγώ γι' αυτό! Γιατί όταν μπορούσα, δεν έκανα τίποτα! Γι' αυτό σου γράφω ξένε! Όχι για να πω σε κάποιον τα βάσανά μου, ούτε για να με θυμάται κάποιος! Αλλά για να θυμούνται όλοι τα λάθη μου! Αν αυτές οι λέξεις φτάσουν κάποτε σε σένα, σημαίνει πως κάποιοι τα κατάφεραν και πια παν να φτιάξουν κάτι καινούριο! Μην αφήσεις τα παιδιά σου σ'έναν κόσμο δίχως μέλλον ξένε! Μην τα εγκαταλείψεις!
Όπως το Ρέκβιεμ αυτό το γράμμα θα μείνει στη μέση. Το τέλος είσαι εσύ αυτός που θα το γράψει!
Σ' ευχαριστώ που με άκουσες ξένε! Το νερό, το πικάπ κι ο δίσκος, όλα μπορείς να τα πάρεις!
Τον Γκάρι μόνο άσε μου..
Και τη φωτογραφία..

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Ο Παράδεισος Είναι Εδώ Κάτω..

Γεια και πάλι! Ναι ναι, εγώ είμαι! Ο Vincent! Μπορεί αφότου σας συστήθηκα ν' άφησα αυτόν το βλάκα να μιλά για μένα και με τις λέξεις του να λέει τις δικές μου αλήθειες, όμως τώρα, σήμερα, απόψε ΔΕΝ ΓΊΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΏΣ! Μεγαλωμένοι βλάκες θα με ακούσετε! Φτάνει πια η αντιπροσώπευση όλων απ'τους "οποιουσδήποτε"!! Θα μιλήσω ΕΓΏ, ΓΙΑ ΜΈΝΑ! Κι εσείς όλοι κύριοι μεγάλοι θα με ακούσετε!

Γιατί εσείς κύριοι και κυρίες, που νομίζετε πως τα ξέρετε όλα, κι ακόμα χειρότερα, πως τα ελέγχετε όλα - μα τι αφελείς που είστε τέλος πάντων! - είναι καιρός πια να μάθετε πως ΔΕΝ ΠΆΕΙ ΆΛΛΟ! Δεν πάει άλλο σας λέω και ξέρετε γιατί; (Αν κανείς σας σκεφτεί "Δε μας νοιάζουν οι ανοησίες σου μικρέ" ή "Μη του δίνετε σημασία, ένα παιδί είναι!" για να σας προλάβω λοιπόν εσάς εξυπνάκηδες, έχω μόνο να σας πω, ΑΛΊΜΟΝΟ αν δε με ακούσετε!) Δεν πάει άλλο λοιπόν γιατί σήμερα Κυριακή 13/6, τελείωσα τα μαθήματά μου (μη χαίρεστε πως έχετε να κάνετε με κανέναν ανόητο, μαθηματικά έλυσα μπούφοι, εκεί δε μπορείτε να μου αραδιάσετε τα ψέματά σας, την ιστορία φροντίζω να τη βρίσκω μόνος μου! και την κριτική μου σκέψη την καλλιεργώ κατά πως πιστεύω εγώ καλύτερα, με τέχνες και γράμματα κι όχι με τις σάπιες θεωρίες σας!) και πήγα στο μπάσκετ! Η μαμά είπε δεν έχει λεφτά για να πάμε στη παραλία κι ο μπαμπάς λείπει ακόμα σε ταξίδι.. Πήρα κι εγώ τη μπάλα μου - την άφησα αυτήν να σβήνει απ'τη ζέστη - και πήγα να παίξω! Γιατί η δική σας οικονομική κρίση μεγάλοι φαφλατάδες μου, δεν έχει κι ούτε πρόκειται ποτέ να περιορίσει τη δική μας ανάγκη, πρόθεση, τάση για παιχνίδι, για έκφραση, για χαρά! Έτρεξα να φτάσω στο γήπεδο να προλάβω τους άλλους! Φτιάξαμε γρήγορα - γρήγορα δυο ομάδες και το ματς της ημέρας πήρε αμέσως φωτιά! Σουτ, μπασίματα, άμυνες, φάουλ, φωνές, ιδρώτας και το αίμα του του χαζού του Μένιου, που χτύπησε στην προσπάθειά του να προλάβει τη δική μας θεά, όλα ένα συνονθύλευμα που έκανε τις καρδιές μας να χτυπούν δυνατά κι τον καθένα μας να νιώθει το στέρνο του πως ανοίγει και από μέσα του αυτή η έτοιμη να σπάσει καρδιά προβάλλει ασυγκράτητη και η ψυχή του πετάει προς κάπου μακριά.. Πιθανότατα, προς το καλάθι!

Το παιχνίδι τελείωσε. Χάσαμε για δυο πόντους. Πήρα το δρόμο για το σπίτι, περπατώντας αργά αυτή τη φορά, αφήνοντας τις στάλες της βροχής, που είχε πιάσει για τα καλά πλέον, να μπλέκονται στα μαλλιά και το μέτωπό μου με αυτές του ιδρώτα μου ( για το γεγονός πως έχουμε Ιούνη μήνα και βρέχει θα σας το ψάλλω μιαν άλλη φορά..) Πέρασα απ΄το σχολείο, άφησα πίσω μου το "στοιχειωμένο σπίτι", χαιρέτησα τον μπάρμπα Νίκο κι έστριψα για το δασάκι.. Είχα αφεθεί στον ήχο της βροχής, την ένιωθα να πέφτει πάνω μου σαν μια μεγάλη επιβράβευση για την προσπάθειά μου, και πάλι τα είχα δώσει όλα κι αυτό μου αρκούσε, με δρόσιζε και την ευχαριστούσα.. Μπήκα στο δασάκι - πάντα στην επιστροφή παίρνω αυτόν το δρόμο, ίσως γιατί είναι ο μακρύτερος, ίσως γιατί έτσι αποφεύγω εσάς τους μεγάλους, ίσως για να χαθώ στο δασάκι - οι στάλες πια έπεφταν πιο αραιές, όχι γιατί η βροχή καταλάγιασε αλλά γιατί αυτές σταμάταγαν στις φυλλωσιές των δέντρων, κι ο ιδρώτας μου πια είχε αρχίσει να παγώνει στην πλάτη μου.. Ήμουν χαρούμενος, θα πήγαινα για ένα μπάνιο και μετά θα τελείωνα το βιβλίο που μου έφερε ο μπαμπάς απ'το τελευταίο του ταξίδι! Και τότε, μες στην άπλετη χαρά μου (ξέρετε κύριοι εμείς τα παιδιά δεν χρειάζεται να κερδίσουμε για να χαρούμε το παιχνίδι! Δεν έχουμε τον φίλο σας, αξιότιμο κο. Χρήμα να μας διχάζει!) είδα να μου χάσκουν αυτά, κάτι πρασινοκίτρινα "Χ", κακοσχηματισμένα πάνω στους κορμούς των περισσότερων δέντρων.. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι δουλειά είχαν αυτά εκεί! Αν είχαμε χωρίσει το δάσος οι συμμορίες μεταξύ μας θα το είχα μάθει! Άρχισα να ψάχνω μια κάποια λογική με την οποία είχαν μαρκαριστεί τα δέντρα! Τίποτα.. Προσπαθούσα να καταλάβω αλλά μάταια.. Μα ποιος ακαλαίσθητος είχε κάνει τέτοια ανοησία; Μήπως ήταν κανένας απ'αυτούς τους τουρίστες που γκαρίζουν κάθε βράδυ; Αχ τον άτιμο αν τον πιάναμε, θα τον ξυλοφορτώναμε τόσο που θα ξεχνούσε και τ' όνομά του ακόμα! Γύρισα σπίτι μες στα νεύρα! Δε θα πέρναγε έτσι αυτό λοιπόν! Κανείς δε μπορεί να πληγώνει τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ δέντρα! Μπήκα σπίτι, χτύπησα την πόρτα πίσω μου, η μάνα φώναξε πως θα ξυπνήσω τη μικρή και πως να αλλάξω γρήγορα γιατί θα κρυώσω! Εγώ πήγα στο δωμάτιο του αδελφού μου, ναι ναι, του μεγάλου που σας λέει όσα εγώ, ακόμα, δεν μπορώ γιατί είμαι λέει "μικρός"! Τον ρώτησα κι ως συνήθως είχε μιαν απάντηση να μου δώσει κι όπως πάντα, αυτή δε μου άρεσε καθόλου.. "Τα σημαδεμένα δέντρα μικρέ θα τα κόψουν.. Είναι άρρωστα είπαν και αν δεν τα κόψουν άμεσα θα χρειαστεί να τα κόψουν όλα έπειτα.." Τα λόγια του με χτύπησαν όπως ο κεραυνός ένα άλλο δέντρο, ένα βράδυ του Φλεβάρη, όχι του φετινού, ενός πιο παλιού, με τις πολλές τις βροχές! Τι θα έκαναν λέει; Ποιος το αποφάσισε αυτό; Ποιος είπε πως τα δέντρα ΜΑΣ είναι άρρωστα, και πώς το ξέρει αυτός; Τίποτα δεν ξέρει! Εμείς είμαστε εκεί κάθε μέρα! Αν τα δέντρα είχαν κάτι θα μας το είχαν πει! Μήπως φταίει που φτιάχναμε δεντρόσπιτα στα κλαδιά τους; Μα όχι, απ'τα δέντρα που είχαν σημαδέψει, σε ελάχιστα είχαμε στήσει κάποια απ'τις "επιχειρήσεις" μας! Άλλωστε εμείς πάντα τα φροντίζαμε! Όχι όχι, δε φταίμε εμείς! Εμείς κρυφτό παίζαμε ανάμεσα στους κορμούς τους, τα γέλια μας άκουγαν κάθε φορά που ο Μένιος διπλωνόταν σε κάποια απ'τις ρίζες τους! Να ταν αυτός που τα αρρώστησε; Αποκλείεται! Ακόμα κι αυτός τα αγαπάει αυτά τα "παλιόξυλα" όπως τα λέει.. Αφαιρούσαμε ακόμα κι όσα ζιζάνια κατόρθωναν να χωθούν μες στις ρίζες τους, μιας κι όλο το δασάκι είναι πατημένο από μας και τα ποδήλατά μας! Ποιος λοιπόν ήταν αυτός ο κύριος που είπε πως θα τα κόψουν; Κι αφού τα νοιάζεται τόσο, που ήταν όταν η φωτιά πριν κάποια καλοκαίρια είχε φτάσει στα πρώτα δέντρα και τα μεγαλύτερα παιδιά (κι ο αδελφός μου μαζί! καλό παιδί αλλά μεγάλωσε και το στοιχείο "παιδί" το έχασε νομίζω λίγο.. Μου λέει πια καμιά φορά, τα βράδια που μιλάμε "μικρέ, πρέπει να προσέχουμε όχι μόνο "τι" λέμε, αλλά και "πως" το λέμε..") την πάταγαν με κλαδιά και με τα πόδια τους και έβρεχαν με ότι έβρισκαν φυλλώματα και κορμούς! Να σας πω εγώ; Μαζί μου! Κάμποσα χιλιόμετρα μακριά απ'τα δέντρα μας! Εγώ, και τότε, πάλι μικρός ήμουν! Λέει δε μπορούσα να μείνω με το μπαμπά και τον αδελφό μου κι έπρεπε να φύγω με τη μάνα, να την προσέχω λέει! Τώρα όμως μεγάλωσα κι εγώ! Είμαι πια 7! Ανέκαθεν τον αγαπούσα αυτόν τον αριθμό! Και πια μπορώ και ξέρω να γράφω και δεν μπορεί κανείς να με εμποδίσει! Γι' αυτό και σας το πα απ'την αρχή μεγάλοι! Η μάχη η δική μου και των "συντρόφων" μου επτάχρονων, είναι να σώσουμε τα δέντρα μας! Και μαζί μας είναι ήδη εξάχρονα, εννιάχρονα και οι μισοί απ'τα δεκάχρονα! Το γυμνάσιο οργανώνεται ήδη!
Γι' αυτό πιστέψτε με μεγάλοι, σας το είπα και πριν, μη με αγνοήσετε, μη με υποτιμήσετε, τώρα φωνάζω για τα δέντρα που μου παίρνετε! Αύριο θα φωνάζω για το σχολείο στο οποίο με φυλακίζετε! Μεθαύριο για τον καρδιακό πατέρα μου που αφήνετε να πεθάνει σε ένα σας ράτζο στα υποτιθέμενα νοσοκομεία σας.. Φωνάζω για τη ζωή που πάτε να μου κλέψετε και δε θα σταματήσω παραμόνο αν τα καταφέρετε! Το θέμα "μεγάλοι" ξέρετε είναι πως μαθαίνω να φωνάζω! Μαθαίνω να μην υποτάσσομαι στα δικά σας αλλά να μάχομαι για τα δικά μου.. "θέλω"! Κι αυτό που θέλω είναι τον πατέρα μου σπίτι, όχι στους δρόμους, τη μάνα μου να μπορεί να πάει στη θάλασσα κι εγώ να μπορώ να παίζω κρυφτό σ' αυτά τα δέντρα που εσείς επειδή έτσι σας "καύλωσε" θέλετε τώρα να κόψετε! Σε αυτά εγώ κοινωνικοποιούμαι και διαμορφώνομαι - ο αδελφός μου με μαθαίνει πολλές καινούριες λέξεις βλέπετε! - σε αυτά αυτός λέει φίλησε τα χείλη μιας κοπέλας για πρώτη φορά (άκου ο άλλος τι έχει να θυμάται..πφφ!) κι ο μπαμπάς λέει εκεί έπιασε την πρώτη του πυγολαμπίδα (κι αυτό ο αδελφός μου μου το μάθε, κι εγώ κι ο μπαμπάς κωλοφωτιές τις λέμε!) Αυτά τα δέντρα που για σας δε λένε τίποτα, για πολλούς αποτελούν αναμνήσεις και κομμάτι της ζωής τους! Το σημαντικό όμως είναι πως αυτοί οι κάποιοι είναι πολλοί κι έχουν πια έναν κοινό σκοπό.. Κι ακόμα κι ένας επτάχρονος πιτσιρίκος μπορεί να καταλάβει πως καλά θα κάνετε να αρχίσετε να φοβάστε.."μεγάλοι"! Γιατί πια οι βλάκες οι δικοί μας μεγάλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως ότι πάτε να πάρετε ανήκει σε μας όλους.. Κι ακόμα πως διαθέτουν μια δική τους τρόικα.. Η οποία είναι πολύ ισχυρότερη από κάθε "μηχανισμό" σας και καλά θα κάνετε να τρέμετε...
Δύναμή τους, η οργή!
Όπλο τους, η φωνή και το σώμα τους!
Ασπίδα, το δίκαιο!
Κι εγώ μαθαίνω να φωνάζω! Κι όχι, όπως εσείς θα θέλατε, να φοβάμαι!
Γι' αυτό σας λέω.. ΔΕ ΓΊΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΏΣ!!!

"Από την κόλαση των φτωχών φτιάχνεται ο παράδεισος των πλουσίων" έλεγε το βιβλίο του μπαμπά που πια τελείωσα.. Όμως αντίθετα με όσα ο συγγραφέας του πιστεύει,
"Ο ΠΑΡΆΔΕΙΣΟΣ ΕΊΝΑΙ ΕΔΏ ΚΆΤΩ, ΣΤΗ ΓΗ", κι όχι.. "εκεί ψηλά"..

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Μακιγιαρισμένες αλήθειες

"Η παράξενη κατάσταση της ανθρώπινης ανησυχίας αποδίδεται με αυτή τη έκφραση: να δούμε."

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου έφτασε! Εισιτήρια για αγώνες του, μοιράζονται! Από τράπεζες, από υπηρεσίες, από πολυεθνικές! Όλοι να είμαστε εκεί! Κι όσοι (οι περισσότεροι) δεν έχουμε την τύχη με το μέρος μας ώστε να εξασφαλίσουμε ένα απ'τα "δωρεάν" μαγικά χαρτάκια, συντονισμένοι στους δέκτες μας! Και το θέμα, πλέον, δεν είναι πως "θα δούμε μπάλα", ούτε καν πως "παίζει η εθνική μας", αλλά είναι κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι πολύ πιο σημαντικό.. Είναι το γεγονός πως επιτέλους , μπορούμε να... Πάμε Στοίχημα! Ω, τι ευτυχία! Μας παρουσιάζεται ακόμα μια ευκαιρία να βγάλουμε κάποια εύκολα χρήματα! Μιας και μόνο αυτό μπορεί να μας σώσει! Μιας και η τίμια εργασία μας... μα τι βλάκες είμαστε να εξακολουθούμε να εργαζόμαστε! Γιατί να το κάνουμε όταν μπορούμε να ποντάρουμε, όταν μπορούμε με λίγη τύχη να φτιάχνουμε καθημερινά μικρές περιουσίες; Δεν είναι ο τζόγος, δεν είναι καν η υποτιθέμενη ευχαρίστηση, η αγωνία, η αδρεναλίνη που νιώθει κανείς στο να στοιχηματίσει! Δεν είναι ούτε ο εθισμός (παραμόνο για κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις!).
Είναι η κατάντια, η απόλυτη και δίχως προηγούμενο παρακμή μας! Μιας και κατά περιόδους, έχουμε άλλοτε οικονομικές, άλλοτε κοινωνικές, άλλοτε ηθικές κρίσεις.. Τώρα, πίσω απ'αυτήν την (δήθεν) παγκόσμια οικονομική κρίση (παρακαλώ; οικονομική κρίση; μα ποιος μιλά γι' αυτή μια ώρα πριν τη σέντρα του πρώτου παιχνιδιού;) κρύβεται, ομολογουμένως εξαιρετικά καλά, μια κρίση που κανένας οικονομολόγος, κανένας πολιτικός αναλυτής, κανένας "μηχανισμός" δεν μπορεί να αντιμετωπίσει! Είναι η κρίση που περνά η ανθρωπιά μας.. Η κρίση ταυτότητας μας! Γιατί ποιος μπορεί να πει πως ανήκει στο ανθρώπινο είδος αν δεν είναι "άνθρωπος"; Ποιος έχει το δικαίωμα να καταχράται τον όρο; Πως κύριε αυτοαποκαλείσαι άνθρωπος, όταν ο συν-άνθρωπός σου πεθαίνει δίπλα σου κι εσύ αδιαφορείς; Ε, λοιπόν δεν είσαι άνθρωπος! Δεν είσαι καν ζώο, μιας κι αυτά αναπτύσσουν τις δικές τους κοινωνίες και με την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν σε ξεμπροστιάζουν! Γι' αυτό ξέχασες (υποτίθεται!) να τα κοιτάζεις! Γι'αυτό κάνεις ότι μπορείς για να τα εξαφανίσεις από προσώπου γης! Γιατί εσύ, εσύ που έχεις καταφέρει με τη δύναμη του μυαλού σου, να καταπολεμήσεις ασθένειες, να κατακτήσεις το διάστημα και να σηκώσεις κτίρια που η κορυφή τους κρύβεται μες στα σύννεφα! Να φτιάξεις γέφυρες, δρόμους, πλοία κι αεροπλάνα! Εσύ που γκρέμισες κάθε εμπόδιο επικοινωνίας κι εκμηδένισες τις αποστάσεις! Εσύ που έκανες όλα αυτά, ξέρεις πως είσαι χειρότερος τους! Γιατί ξέχασες να κοιτάζεις γύρω σου και κοιτάς μόνο κάτω! Γιατί έσκυψες το κεφάλι και δε το σήκωσες ποτέ! Γιατί αποδέχτηκες να είσαι αυτό που κάποιοι άλλοι σε ήθελαν και πια δεν θυμάσαι καν ποιος πραγματικά είσαι! Ξέρεις μόνο πως σε 40 λεπτά αρχίζει το παιχνίδι! Τρέξε λοιπόν "άνθρωπε"! Τρέξε να προλάβεις να στοιχηματίσεις! Δεν πρόλαβες, δεν πειράζει! Στις 9.30 έχει κι άλλο παιχνίδι! Αν κερδίσεις να πας να τα σπάσεις στην παραλιακή! Να ναι καλά τα παιδιά που έπαιξαν τέτοια μπαλάρα! Αν χάσεις μην απογοητευθείς! Είπαμε έχει κι άλλο παιχνίδι μετά! Και που είσαι, άνθρωπε; Το βράδυ που θα ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου και για δευτερόλεπτα το βλέμμα σου πέσει στο ταβάνι, μην κάνεις καμιά ανοησία και το αφήσεις να μείνει εκεί! Μπορεί να σκεφτείς το παιδί που σε παρακάλαγε να πάρεις ένα πακέτο χαρτομάντιλα ή εκείνο που πέθανε (κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, νομίζεις ο αφελής!) όσο εσύ κοίταζες το ταβάνι σου, γιατί δεν βρέθηκε κάποιος να του δώσει ένα ποτήρι νερό, γιατί μια "αδέσποτη" σφαίρα διαπέρασε το αθώο του μυαλό που δεν πρόλαβε να καταλάβει το "γιατί", ή τρύπησε την μικρή του την καρδιά, η οποία σταμάτησε πια να χτυπά αλλά δε φταις εσύ.. Δεν ήσουν εσύ αυτός που τράβηξε τη σκανδάλη.. Εσύ έτρεχες.. Κι αυτός που το έκανε, ναι, αυτός δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλείται άνθρωπος! Δε φταις εσύ! Εσύ ήσουν μακριά.. Ή μήπως φταις.. Αφού τα κατάφερες κι εκμηδένισες τις αποστάσεις, πως άφησες να σκοτώσουν αυτό το παιδί και τώρα λες πως ήσουν μακριά;
Γι' αυτό σε ικετεύω άνθρωπε! Μην αφεθείς να κοιτάζεις το ταβάνι! Κοιμήσου γρήγορα! Αλλιώς ίσως σκεφτείς τα ζώα.. Ίσως σκεφτείς πως είσαι χειρότερος απ'αυτά!
Ίσως σκεφτείς πως όταν σε λέω "άνθρωπο" σου λέω μιαν αλήθεια.. μακιγιαρισμένη!
Κοιμήσου σε παρακαλώ γιατί έχεις αγώνα αύριο...
Να δούμε..

(Ελπίζω να μην σε απογοήτευσα "φίλε" που ρωτάς για πολιτική!)

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Χελιδονοφωλιά

Αριστερά, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, αναρχία, αναρχοκομμουνισμός, καθώς ακόμα ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΣΥΝ, ΚΟΕ, ΔΗΚΚΙ, ΑΡΑΝ, ΝΑΡ, μ-λ ΚΚΕ (και το αντίθετο φυσικά!) ΕΕΚ... Γράμματα στη σειρά που δεν αποτελούν παρά διαιρέσεις κι υποδιαιρέσεις ενός πολιτικού ρεύματος και μιας κοσμοαντίληψης για μια διαφορετική κοινωνική δομή, που αν μη τι άλλο (θέλει να πιστεύει..) έχει ως κέντρο της τον άνθρωπο.. Κόμματα, οργανώσεις, φορείς και όργανα, εκπρόσωποι του "λαού" και του "προλεταριάτου" (πόσο διαφορετικοί όροι και πόσο συγκεχυμένες έννοιες..) αναζητούν αέναα και πια βρίσκουν τις "κατάλληλες συνθήκες" ώστε να παρέμβουν, να αμβλύνουν τις αντιθέσεις και τα οξύμωρα σχήματα και κυρίως, να "ωθήσουν το κίνημα μπροστά"! Η τουλάχιστον έτσι μας λένε..

Είχαν περάσει κιόλας οι πρώτες έξι απ τις οχτώ ώρες της βάρδιάς μου κι εκείνη τη μέρα ομολογώ πως δεν ο χρόνος είχε κυλήσει με ταχύτητες πλησίες αυτής του φωτός μιας και δεν είχα συνειδητοποιήσει πως είχε αρχίσει πια να σκοτεινιάζει.. Ήταν μια από κείνες τις μέρες όπου είσαι διαρκώς σε κίνηση, εκτελώντας μηχανικά κινήσεις και λέγοντας δίχως κανένα απολύτως χρώμα στη φωνή, λόγια ξύλινα, σ'έναν τόνο κάλπικα ειλικρινή.. Αφού όμως είχα κάνει ότι ήταν να κάνω και πια δεν χρειαζόταν να χαμογελάω σε αγνώστους, ένιωσα πως αν ήθελα να αντέξω ακόμα δυο ώρες, χρειαζόμουν έναν καλό καφέ.. Χωρίς δευτερόλεπτο να πάει χαμένο (χρόνος ίσον χρήμα άλλωστε, κι έτσι χαμένος χρόνος ίσον χαμένο χρήμα, με απλά λόγια.. απόλυση) έφτασα γρήγορα - γρήγορα στο τέρμα του τετραγώνου όπου ο Μήτσος μου έφτιαξε εξίσου γρήγορα "το γνωστό".. Είχα ήδη τραβήξει δυο γερές τζούρες απ'τον παραλίγο "αλβανικό" καφέ μου (ποτέ δεν κατάλαβα πως ο γλυκός με γάλα συνδέεται με τον αλβανικό πληθυσμό!) όταν τα μάτια μου ήρθαν αντιμέτωπα με τον "Ήλιο - δήμιο, που με το λεπίδι των ακτίνων του, κόβει το λαιμό των σκιών" μαζί και τη δική μου φόρα.. Αρχικά, με το ένα μου χέρι να κρατά το ποτήρι τον καφέ και το άλλο να εμποδίζει τον ήλιο να θολώνει την ήδη περιορισμένη όρασή μου, τον καταράστηκα αυτόν τον παλιό -Ήλιο που με καθυστερούσε μιας και σαν άλλος Ρομπέρτο ντε λα Γκριβ, απόλυτα φωτοφοβικός, αναγκάστηκα να κοντοσταθώ για να μη χάσω την ισορροπία μου και να προσανατολιστώ και πάλι! Κι ήταν μόλις άρχισαν τα μάτια μου να συνηθίζουν την λάμψη του δήμιού τους όταν άρχισα να διακρίνω τη φωλιά.. Στην αρχή μια καφέ βούλα σε ένα κατακίτρινο φόντο που όσο πήγαινε μεγάλωνε κι αποκτούσε γραμμή τη γραμμή, το δικ'ο της σχήμα, ώσπου όταν πια επανέκτησα την όρασή μου για τα καλά, μου αποκάλυψε τα μικροσκοπικό, χωμάτινα τουβλάκια που τη δομούσαν..
Έμεινα για λίγο να τη χαζεύω.. Λες και δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο.. Λες κι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα αυτή τη μικρή κοινωνία.. Με το Δέος να έχει στραπατσάρει για τα καλά το πρόσωπό μου, σαν κάτι αμερικανάκια που στο άκουσμα της "Αλήθειας" πως άλλος είναι ο σπουργίτης κι άλλο το χελιδόνι, γουρλώνουν τα μάτια τους και σου πετούν δίχως δεύτερη σκέψη (άραγε υπάρχει πρώτη..; )το χαρακτηριστικό "ooh really?", είχα μείνει να παρατηρώ τις κινήσεις των αγγελιοφόρων της άνοιξης.. (τι αφελής είμαι κι εγώ!) Μα τι στην ευχή ήταν αυτό που με έκανε να δείχνω αποχαυνωμένος στη θέα αυτής της φωλιάς; Όλες ίδιες δεν είναι; Όλες από νερό και χώμα δεν είναι φτιαγμένες; Κάτω από στέγες και μπαλκόνια ή στα κλαδιά κάποιου δέντρου κάθε φορά; Τι κοίταζα..;

Ο καφές μου ήταν πικρός - για μένα - αλλά το μυαλό μου ήταν στη χελιδονοφωλιά.. Ναι, χελιδόνια ήταν, σίγουρα! Αυτά σκεφτόμουν δεν έχουν να αντιμετωπίσουν οικονομικές κρίσεις, μηχανισμούς, τρόικες, ή διεφθαρμένους πολιτικούς.. Παρά μόνο όταν βρίσκουν τα σκούρα (κρύο κι όχι χρέος..) πετούν μακριά, προς μέρη πιο ζεστά, πιο φιλόξενα (τι κρίμα να μη μπορούμε να τα φορολογήσουμε και αυτά, μπαίνουν στον εναέριο χώρο μας, τον καταλαμβάνουν, τρων απ τους σπόρους και τα χωράφια μας.. Σκέτη καταστροφή! Κύριε Παπακωνσταντίνου σας παρακαλώ να πάρετε άμεσα μέτρα! ) Έρχονται σε μας, για να μας θυμίσουν τον ερχομό της άνοιξης, θέλουμε οι εγωιστές να πιστεύουμε! Και παρ' όλ' αυτά, τα προβλήματα που έχουν κι αυτά να αντιμετωπίσουν, χάρη στη δική μας "θεϊκή παρέμβαση" είναι διόλου ευκαταφρόνητα! Φαινόμενο θερμοκηπίου, όξινη βροχή, λειψυδρία.. Όμως ο θεός Χρόνος παίζει πάλι μαζί μας.. Μιας κι όταν καταχρώμασταν, όταν εγκλωβιζόμασταν δίχως την παραμικρή αντίσταση, στο κάστρο του καπιταλισμού, όταν δηλώναμε δουλοπρέπεια ώστε "ΕΓΩ, ΝΑ ΕΧΩ", ήταν πολύ διακριτικός.. Φαίνεται, σοφός σαν όλους τους θεούς (...) περίμενε την κατάλληλη στιγμή και πλέον μας φέρνει, εμάς τα παιδιά του, αντιμέτωπους με το ΔΝΤ, την ΕΕ, την "Παγκόσμια" Τράπεζα και πρώτα απ' όλα, τους ίδιους μας τους εαυτούς...
Μιας κι οι αφελείς, αιώνες τώρα, δε λέμε να παραδειγματιστούμε απ'τους φτερωτούς κατακτητές μας! Συνεργασία, αλληλεγγύη, συντροφικότητα.. Λέξεις που εμείς φτιάξαμε και συνάμα έννοιες που για τις ψυχές μας παραμένουν άγνωστες.. Αντίθετα, εξακολουθούμε να δίνουμε προτεραιότητα στις διαφορές μας, στις προσωπικές και "πολιτικές" μας διαμάχες, αφήνοντας τες να μας οδηγούν ολοένα πιο κοντά στην απόλυτη εξαθλίωση του όρου "άνθρωπος", μιας και άνθρωπος δίχως "ανθρωπιά" δε νοείται! Αλλά ακόμη και στην υποβάθμιση του βιοτικού μας επιπέδου καθώς και στον ολοκληρωτικό πολιτιστικό μαρασμό! Μ' αυτά κατά νου, μήπως τελικά δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί; Μήπως αγαπητές ηγεσίες των χώρων της πολύπαθης Αριστεράς, πρέπει να αλλάξετε νοοτροπίες και να δώσετε πρώτες εσείς το παράδειγμα της ενότητας; Της ενότητας στην πράξη, στο δρόμο, στους αγώνες! Όχι στο κτίριο της Βουλής ή στα γραφεία! (όταν ο κόσμος θέλει να το κάψει, πως μπορείτε να κρύβεστε εκεί μέσα και πίσω απ'τα γραφεία σας;)
Φτάνει μόνο να σηκώσουμε το κεφάλι μας.. Φτάνει μόνο να δούμε τη χελιδονοφωλιά.. Κι ίσως τότε μάθουμε πως να φτιάξουμε και μια δική μας..

(Το κείμενο έχει γραφεί χειρόγραφα εδώ και αρκετές μέρες, φυσικά μετά από ακόμα μια απ'τις ατελείωτες εκείνες μεταμεσονύχτιες κουβέντες, όπου οι μονόλογοι δε σε βοηθάν παρά να μιλάς με τον θεό που έχεις μέσα σου.. Η καθυστέρηση της ανάρτησης οφείλεται αποκλειστικά στη τεμπελιά που χαρακτηρίζει κάθε επτάχρονο παιδί!)