Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Μακιγιαρισμένες αλήθειες

"Η παράξενη κατάσταση της ανθρώπινης ανησυχίας αποδίδεται με αυτή τη έκφραση: να δούμε."

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου έφτασε! Εισιτήρια για αγώνες του, μοιράζονται! Από τράπεζες, από υπηρεσίες, από πολυεθνικές! Όλοι να είμαστε εκεί! Κι όσοι (οι περισσότεροι) δεν έχουμε την τύχη με το μέρος μας ώστε να εξασφαλίσουμε ένα απ'τα "δωρεάν" μαγικά χαρτάκια, συντονισμένοι στους δέκτες μας! Και το θέμα, πλέον, δεν είναι πως "θα δούμε μπάλα", ούτε καν πως "παίζει η εθνική μας", αλλά είναι κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι πολύ πιο σημαντικό.. Είναι το γεγονός πως επιτέλους , μπορούμε να... Πάμε Στοίχημα! Ω, τι ευτυχία! Μας παρουσιάζεται ακόμα μια ευκαιρία να βγάλουμε κάποια εύκολα χρήματα! Μιας και μόνο αυτό μπορεί να μας σώσει! Μιας και η τίμια εργασία μας... μα τι βλάκες είμαστε να εξακολουθούμε να εργαζόμαστε! Γιατί να το κάνουμε όταν μπορούμε να ποντάρουμε, όταν μπορούμε με λίγη τύχη να φτιάχνουμε καθημερινά μικρές περιουσίες; Δεν είναι ο τζόγος, δεν είναι καν η υποτιθέμενη ευχαρίστηση, η αγωνία, η αδρεναλίνη που νιώθει κανείς στο να στοιχηματίσει! Δεν είναι ούτε ο εθισμός (παραμόνο για κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις!).
Είναι η κατάντια, η απόλυτη και δίχως προηγούμενο παρακμή μας! Μιας και κατά περιόδους, έχουμε άλλοτε οικονομικές, άλλοτε κοινωνικές, άλλοτε ηθικές κρίσεις.. Τώρα, πίσω απ'αυτήν την (δήθεν) παγκόσμια οικονομική κρίση (παρακαλώ; οικονομική κρίση; μα ποιος μιλά γι' αυτή μια ώρα πριν τη σέντρα του πρώτου παιχνιδιού;) κρύβεται, ομολογουμένως εξαιρετικά καλά, μια κρίση που κανένας οικονομολόγος, κανένας πολιτικός αναλυτής, κανένας "μηχανισμός" δεν μπορεί να αντιμετωπίσει! Είναι η κρίση που περνά η ανθρωπιά μας.. Η κρίση ταυτότητας μας! Γιατί ποιος μπορεί να πει πως ανήκει στο ανθρώπινο είδος αν δεν είναι "άνθρωπος"; Ποιος έχει το δικαίωμα να καταχράται τον όρο; Πως κύριε αυτοαποκαλείσαι άνθρωπος, όταν ο συν-άνθρωπός σου πεθαίνει δίπλα σου κι εσύ αδιαφορείς; Ε, λοιπόν δεν είσαι άνθρωπος! Δεν είσαι καν ζώο, μιας κι αυτά αναπτύσσουν τις δικές τους κοινωνίες και με την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν σε ξεμπροστιάζουν! Γι' αυτό ξέχασες (υποτίθεται!) να τα κοιτάζεις! Γι'αυτό κάνεις ότι μπορείς για να τα εξαφανίσεις από προσώπου γης! Γιατί εσύ, εσύ που έχεις καταφέρει με τη δύναμη του μυαλού σου, να καταπολεμήσεις ασθένειες, να κατακτήσεις το διάστημα και να σηκώσεις κτίρια που η κορυφή τους κρύβεται μες στα σύννεφα! Να φτιάξεις γέφυρες, δρόμους, πλοία κι αεροπλάνα! Εσύ που γκρέμισες κάθε εμπόδιο επικοινωνίας κι εκμηδένισες τις αποστάσεις! Εσύ που έκανες όλα αυτά, ξέρεις πως είσαι χειρότερος τους! Γιατί ξέχασες να κοιτάζεις γύρω σου και κοιτάς μόνο κάτω! Γιατί έσκυψες το κεφάλι και δε το σήκωσες ποτέ! Γιατί αποδέχτηκες να είσαι αυτό που κάποιοι άλλοι σε ήθελαν και πια δεν θυμάσαι καν ποιος πραγματικά είσαι! Ξέρεις μόνο πως σε 40 λεπτά αρχίζει το παιχνίδι! Τρέξε λοιπόν "άνθρωπε"! Τρέξε να προλάβεις να στοιχηματίσεις! Δεν πρόλαβες, δεν πειράζει! Στις 9.30 έχει κι άλλο παιχνίδι! Αν κερδίσεις να πας να τα σπάσεις στην παραλιακή! Να ναι καλά τα παιδιά που έπαιξαν τέτοια μπαλάρα! Αν χάσεις μην απογοητευθείς! Είπαμε έχει κι άλλο παιχνίδι μετά! Και που είσαι, άνθρωπε; Το βράδυ που θα ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου και για δευτερόλεπτα το βλέμμα σου πέσει στο ταβάνι, μην κάνεις καμιά ανοησία και το αφήσεις να μείνει εκεί! Μπορεί να σκεφτείς το παιδί που σε παρακάλαγε να πάρεις ένα πακέτο χαρτομάντιλα ή εκείνο που πέθανε (κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, νομίζεις ο αφελής!) όσο εσύ κοίταζες το ταβάνι σου, γιατί δεν βρέθηκε κάποιος να του δώσει ένα ποτήρι νερό, γιατί μια "αδέσποτη" σφαίρα διαπέρασε το αθώο του μυαλό που δεν πρόλαβε να καταλάβει το "γιατί", ή τρύπησε την μικρή του την καρδιά, η οποία σταμάτησε πια να χτυπά αλλά δε φταις εσύ.. Δεν ήσουν εσύ αυτός που τράβηξε τη σκανδάλη.. Εσύ έτρεχες.. Κι αυτός που το έκανε, ναι, αυτός δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλείται άνθρωπος! Δε φταις εσύ! Εσύ ήσουν μακριά.. Ή μήπως φταις.. Αφού τα κατάφερες κι εκμηδένισες τις αποστάσεις, πως άφησες να σκοτώσουν αυτό το παιδί και τώρα λες πως ήσουν μακριά;
Γι' αυτό σε ικετεύω άνθρωπε! Μην αφεθείς να κοιτάζεις το ταβάνι! Κοιμήσου γρήγορα! Αλλιώς ίσως σκεφτείς τα ζώα.. Ίσως σκεφτείς πως είσαι χειρότερος απ'αυτά!
Ίσως σκεφτείς πως όταν σε λέω "άνθρωπο" σου λέω μιαν αλήθεια.. μακιγιαρισμένη!
Κοιμήσου σε παρακαλώ γιατί έχεις αγώνα αύριο...
Να δούμε..

(Ελπίζω να μην σε απογοήτευσα "φίλε" που ρωτάς για πολιτική!)

2 σχόλια:

  1. φίλε vincent συμφωνώ με όσα γράφεις..Διστυχώς κάποιοι κατάφεραν να δημιουργήσουν μια κοινωνία που ακόμα και τα όνειρα είναι εγωκεντρικά(μικρές περιουσίες όπως λες) αντί για όνειρα για ειρήνη,ευημερία(φαγητό για όλους)κτλ.Ισως όμως αναθεωρούσες και άλλαζες μερικές απο τις γραμμές σου αν ζουσες τον πραγματικό εθισμό..Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι τόσο απόλυτα όσο τα βλέπεις.Οσα γραφεις αποτελουν τον κανόνα αλλα υπαρχουν και εξαιρέσειςτ.θα κλείσω με μια ερώτηση..σημερα επαιξα 15 ευρω στοίχημα και έδωσα 1 ευρω σε ενα παληκάρι με πατερίτσα.δικαιουμαι να κοιμηθώ? και μια φραση που ταιριαζει στο κειμενο σου.. and those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music. fresh_mind

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. fresh mind τα όνειρα μας δυστυχώς αναρωτιέμαι πολλές φορές αν είναι κι αυτά ακόμα κατασκευασμένα.. Όσο για τον πραγματικό εθισμό που αναφέρεις νομίζω μπορώ να σε καταλάβω γιατί μπορεί να ακουστεί λίγο υπερβολικό ή κάπως αλλά μέχρι πριν κάποιους μήνες προτιμούσα να μην φάω ώστε να έχω να πιω.. Δεν ήμουν εθισμένος σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω κάτι τέτοιο, όμως έχω δει άτομα σαν αυτά που περιγράφεις, να εκκενώνεται το χωριό τους μπροστά στον κίνδυνο της πυρκαγιάς κι αυτοί να εξακολουθούν να στέκουν αναμένοντας τους αριθμούς του ΚΙΝΟ! Νομίζω πως τέτοια άτομα και εξαιρέσεις αποτελούν αλλά ακόμα πως βρίσκονται σε μια μοίρα αντίστοιχη με αυτή του παλικαριού που αναφέρεις! Μιας κι αυτοί μπορεί να μην είναι σωματικά ανάπηροι, ψυχικά όμως νομίζω πάσχουν.. Με συγχωρείς αν γίνομαι απόλυτος, πραγματικά δε το θέλω και είναι λάθος να μιλά κανείς έτσι, όμως με κάποια πράγματα απορώ και κάποια άλλα με εξοργίζουν.. Και τότε παραφέρομαι.. Όσο για την ερώτησή σου, νομίζω πως ΠΡΈΠΕΙ να κοιμηθείς και να ονειρευτείς όχι πως έπιασες το χ της Πορτογαλίας, αλλά μια κοινωνία που το παλικάρι δε θα σου απλώνει το χέρι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή