Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Μια φορά κι έναν καιρό..

Αν με ρωτήσετε τι είναι ένα blog δε θα σας πω τίποτα διαφορετικό απ’ ότι υποθέτω θα σας έλεγε ο οποιοσδήποτε.. Ένας χώρος απ’ αυτούς τους αναρίθμητους του διαδίκτυο, όπου δίνεται στον καθένα μας η ευκαιρία να αναπτύξει τις απόψεις – σκέψεις του και κυρίως, να τις γνωστοποιήσει! Να τις φέρει σε επαφή με τον έξω κόσμο, να ακούσει άλλες καθώς και κριτικές στις δικές του κι έτσι μεταλλάσσοντας, να μεταλλαχθεί κι ο ίδιος.. Απόψε όμως σκέφτηκα πως δε θέλω να καταθέσω τις αποψάρες μου γύρω απ’ όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο σε αυτό το γεωγραφικό χώρο που μας έμαθαν να αποκαλούμε «πατρίδα»! Απόψε σκέφτηκα να σας πω ένα παραμύθι! Κι όπως όλα τα παραμύθια έτσι κι αυτό έχει μια εισαγωγή, τις γραμμές που διαβάζετε τώρα - κι αν σε αντίθεση με ότι πιθανόν να περιμένατε από μια τέτοια "έκδοση", δε μαθαίνετε κάτι για το λόγο που γράφτηκε αυτή η ιστορία ή κάτι για τον συγγραφέα της, αλλά αντιμετωπίζετε λέξεις σε σειρά που προσπαθούν να σας πείσουν να φτάσετε μέχρι το τέλος αυτής της ανάρτησης, είναι διότι πίσω απ’ αυτό που φτάνει στις οθόνες σας δεν κρύβεται κάποιος εκδοτικός οίκος! Δεν έχει αλλοιωθεί στο παραμικρό και δεν έχει υποστεί κανένα διαφημιστικό τρικ ώστε να σας κεντρίζει! Είναι ατόφιο, είναι χύμα και δεν περιμένω να σας αρέσει! Το δεύτερο απαραίτητο συστατικό ενός παραμυθιού όμως, δε νομίζω να μπορώ να τ’ αποφύγω.. Γιατι να το κάνω άλλωστε; Έτσι..




Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια απομονωμένη πόλη της Σεληνοχώρας συνέβη κάτι μοναδικό! Σχεδόν μαγικό, κάτι απ’ αυτά που μόνο στα παραμύθια θα έλεγε κανείς πως γίνονται..

Ήταν ένα όμορφο ηλιόλουστο πρωινό όταν ένας – ένας οι κάτοικοι της μικρής αυτής πόλης της Σεληνοχώρας, σηκώνονταν απ’ τα κρεβάτια τους και συνειδητοποιούσαν πως είχαν χάσει τη λαλιά τους! Μάταια προσπαθούσαν να αρθρώσουν έναν κάποιο φθόγγο. Η φωνή τους είχε δεθεί κόμπος, άνοιγαν το στόμα τους όσο περισσότερο μπορούσαν, ένιωθαν τις φωνητικές τους χορδές να αγωνίζονται να ταλαντωθούν κι όμως κάθε ίχνος φωνής κατέληγε να πνίγεται σ’ ένα βαθύ πηγάδι, τόσο βαθύ που ούτε η Ηχώ δεν κατόρθωνε να φτάσει στο επίπεδο της γης. Αρχικά.. πανικός! Όλοι να τρέχουν μες στα μεγάλα, φτιαγμένα από χρυσό κι άργυρο, σπίτια τους, με δάκρυα στα μάτια τους να τους καιν, αναζητώντας τους «δικούς τους» ανθρώπους, πιστεύοντας οι αφελείς πως μόνο στους ίδιους είχε συμβεί αυτό το αλλοπρόσαλλο γεγονός. Κι όταν μη μπορώντας καν να βλαστημήσουν για το κακό που τους βρήκε μήτε ν’ ακούσουν τους λυγμούς των άλλων, μιας κι αρχικά βλέποντας όλους τους γύρω τους να κλαιν και να οδύρονται θεώρησαν πως εκτός απ’ τη φωνή είχαν χάσει και την ακοή τους, κόντεψαν να χάσουν τα λογικά τους, πως θα ζούσαν τωρα;

Η μέρα προχωρούσε κι ο καθένας τους έπρεπε να πάει στη δουλειά του, κανείς δεν γνώριζε ούτε και θα μπορούσε να υποθέσει πως ολάκερη η πόλη είχε βουβαθεί! Διστακτικά αλλά μην μπορώντας να γίνει κι αλλιώς – μιας κι έπρεπε ο καθείς να πάει στην εργασία του – η πόλη, αν και λίγο καθυστερημένα απ’ ότι συνήθως, άρχισε να επανέρχεται στους ρυθμούς της. Οι δρόμοι άρχισαν να γεμίζουν και πάλι με κόσμο κι αυτοκίνητα που σαν να μην είχε συμβεί τίποτα έτρεχαν μανιωδώς να προλάβουν (τι ακριβώς απορώ κι αν οι ίδιοι ήξεραν) και όλοι, όλοι τους άκουγαν όλα όσα άκουγαν κάθε μέρα και πριν, μη μπορώντας όμως να βγάλουν πλέον άχνα. Τα κορναρίσματα, τα σφυρίχτρα του τροχονόμου, το «ντιν – ντιν» του μετρό καθώς αυτό σταματά και μετά δευτερόλεπτα εξαφανίζεται στο μαύρο του τούνελ που απλώνεται μπροστά του, τον απαίσιο ήχο του κουδουνιού που σ’ ενημερώνει πως το διάλειμμα τελείωσε κι είναι καιρός να επιστρέψεις στη δουλειά σου και πως αρκετά χαζολόγησες! Όλα τα άκουγαν.. Όλα! Κι ακόμα έκαναν όλα όσα έκαναν και πριν. Ξυπνούσαν, πλένονταν, πήγαιναν στη δουλειά τους.. σιωπηλά! Εργάζονταν.. σιωπηλά! Έτρωγαν.. σιωπηλά! Έκαναν έρωτα.. σιωπηλά! Στην αρχή, πώς να το κρύψεις άλλωστε, πανικοβλήθηκαν η αλήθεια είναι! Αλλά πώς να μην; Είναι τρομακτικό να μην μπορείς να προφέρεις ούτε τ’ όνομά σου! Στη συνεχεία κάτι ακόμα πιο περίεργο συνέβη.. Φαίνεται πως τους άρεσε! Τους άρεσε πως πια δε μιλούσαν αλλά σκέφτονταν! Σκέφτονταν και μάλλον άρχισαν να αποκτούν αυτό, να δεις πως το έλεγαν οι παλιοί.. «επικοινωνία»! Ναι, ναι πλέον επικοινωνούσαν! Χρησιμοποιούσαν κάθε μέλος του σώματός τους και τον τελευταίο τους μυ ακόμα, ενώ στα πρόσωπά τους (ακόμα κι αυτό συνέβη εκείνες τις μέρες!) άρχισαν σιγά – σιγά να κάνουν την εμφάνισή τους.. εκφράσεις! Ναι, τους κοίταζες πια και χωρίς μια κουβέντα μπορούσες να αντιληφτείς πότε ήταν χαρούμενοι, θλιμμένοι, ερωτευμένοι ή προδομένοι, πότε σου έλεγαν αλήθεια και πότε ψέματα. Κι οι κάτοικοι της ξεχασμένης πόλης της Σεληνοχώρας άρχισαν να χαμογελούν ξανά! Να ζουν και να χαίρονται τη στιγμή. Σαν ξαφνικά να ανακάλυψαν όλοι μαζί την ομορφιά της ζωής! Κατά βάθος όμως, υπήρχε κατι που δεν γινόταν να μην τους απασχολεί όλους.. Ένιωθαν μισοί.. Ανολοκλήρωτοι μιας κι ένιωθαν την ανάγκη να ουρλιάξουν από ευτυχία, πόνο, θλίψη, ηδονή ή από κάποιο απ’ όλα τα συναισθήματα που ανακάλυπταν πως έκρυβαν μέσα τους, αλλά δεν μπορούσαν. Απέφευγαν ακόμα και να «μιλήσουν» γι’ αυτό – μιας και πλέον μπορούσαν ξανά να έχουν αυτό που οι παλιοί αποκαλούσαν «διάλογο» αλλά μέχρι τότε οι ίδιοι δεν ήξεραν τι σήμαινε – γιατί τους προκαλούσε θλίψη – μιας κι έτσι λέει έλεγαν το συναίσθημα που είχαν συνδέσει μ’ ένα σφίξιμο στην καρδιά.

Ώσπου μια μέρα, εμφανίστηκε στην πόλη, την ξεχασμένη απ’ όλη την υπόλοιπη Σεληνοχώρα, μια νεράιδα.. Κι η νεράιδα ομολόγησε πως αυτή ήταν υπεύθυνη για την κατάστασή τους. Πως εξ’ αιτίας της δεν μπορούσαν όλον αυτόν τον καιρό να μιλήσουν, να τραγουδήσουν, να κλάψουν και το χειρότερο απ’ ‘ότι φάνηκε.. ν’ ακούσουν τις φωνές των δικών τους ανθρώπων.. Απ’ όλα αυτό ήταν που τους είχε λείψει πιότερο! Για τη μάνα το κλάμα του μωρού της, για τον γέρο η «καλημέρα» της γριάς του καθώς αυτή ανοίγει τα παραθυρόφυλλα να πλημμυρίσει ο ήλιος το δωμάτιο φως. Όσο για τον εραστή, μα φυσικά κι η κραυγή της ερωμένης του την ώρα που αυτή παραδίνεται στην ηδονή. Όλοι ήθελαν να της ψάλλουν τα εξ’ αμάξης να τη λιντσάρουν, κάποιοι ακόμα και να της επιτεθούν, οι πιο ψύχραιμοι προσπαθούσαν απεγνωσμένα με νοήματα και κάθε άλλο τρόπο που μπορούσαν να φανταστούν να την παρακαλέσουν να τους επιστρέψει τις φωνές τους. Μέχρι που αυτή τελικά μίλησε.. Κι η φωνή της ήταν απαλή, γλυκιά κι ηχούσε στ’ αυτιά τους σαν άλλη μουσική. Ξαφνικά όλοι ηρέμησαν, «σώπασαν».. «Γιατί θέλετε τις φωνές σας πίσω; Δεν είστε τώρα καλύτερα χωρίς αυτές; Δεν νιώθετε πάλι όσα είχατε ξεχάσει πως υπάρχουν; Ακόμα κι οι σχέσεις σας δε βελτιώθηκαν;» Εκτός απ’ το ότι δε μπορούσαν, δεν είχαν και κάτι να της πουν. Η νεράιδα είχε δίκιο.. «Είστε άνθρωποι όμως» συνέχισε η τελευταία, «και πάντα αναζητάτε το τέλειο! Οι ίδιοι λέτε πως είναι άπιαστο, κι όμως είστε εσείς οι ίδιοι που δεν παύετε στιγμή να το επιδιώκετε! Κι εγώ; Εγώ είμαι μια νεράιδα! Κι έχω στη διάθεσή μου όλα όσα εσείς αναλώνεστε στο να κατακτήσετε! Είμαι τέλεια! Είμαι άφθαρτη! Είμαι εδώ πολύ προτού έρθετε εσείς και θα συνεχίσω να είμαι για γενιές και γενιές μετά τη δική σας! Δεν πεθαίνω.. Δεν μπορώ να πεθάνω γιατί.. είμαι τέλεια!»

Κι η νεράιδα εξαφανίστηκε.. Το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε.. Κι οι κάτοικοι της μικρής ξεχασμένης πόλης της Σεληνοχώρας, είχαν και πάλι τις φωνές τους.. Και γύρισαν πάλι στις δουλειές τους.. Κι η πόλη ήταν πιο βουβή από ποτέ..
Κι αν έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα δεν έμαθε ποτέ κανείς! Ίσως μόνο η νεράιδα...

15 σχόλια:

  1. uparxoun omws kai anthrwpoi pou mporei na miloun apeires wres kai xwris na vlepoun o enas ton allo kai na katalavainontai...e? to na akous ti fwni tou allou einai uperoxo,to idio to na vlepeis tis ekfraseis tou!kai o ixos mporei na emperiexei kai to nazi kai ti gluka kai oles tis "ekfraseis tis fwnis" pou einai antistoixes polles fores twn ekfrasewn tou proswpou...omorfo paramuthaki pantws...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μμμ... εννοείτε πως αυτοί οι άνθρωποι αν και δεν έχουν καμία μορφή επικοινωνίας καταφέρνουν να καταλαβαίνονται; Ίσως για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα να ισχύει κάτι τέτοιο και να έχετε δίκιο, σε βάθος χρόνου όμως, νομίζω θα διαφωνίσω μαζί σας.. Οι άνθρωποι όσο κι αν το αρνούνται (κι αυτό γιατί φοβούνται να το παραδεχθούν - ο νόμος της αδράνειας νομίζω καλύπτει και το προς τι αυτός ο φόβος, μιας και κανείς μας δε θέλει να αλλάζουν όσα ο ίδιος θεωρεί δεδομένα κι απολαμβάνει..)αλλάζουν καθώς ο καιρός περνά..
    Έτσι θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο δυο άνθρωποι ουσιαστικά να επικοινωνούν δίχως "επικοινωνία".. Ίσως να εξακολουθεί να τους συνδέει κάτι μιας και φαντάζομαι αναφέρεστε σε άτομα που έχουν μοιραστεί πολλά, αλλά ο χρόνος και αυτά που πλέον είναι αναμεσά τους, οι αλλαγές που οι ίδιοι έχουν υποστεί, δεν πιστεύω πως τους αφήνουν το περιθώριο να.. "καταλαβαίνονται".. Όσο για το νάζι.. χαχαχα! Απίστευτο να σχολιάζετε κάτι τέτοιο! Θα διαφωνήσω όμως και πάλι μαζί σας μιας και βρίσκω άλλο την προσωπική επαφή (το από κοντά που λέμε) μιας κι εκεί μιλάμε πλέον για την απόλυτη επικοινωνία (γλώσσα του σώματος και πάει λέγοντας) και άλλο τον ήχο! Ο ήχος είναι, κατά την γνώμη μου, πιο ρομαντικός.. Σε ξεγελάει ίσως..

    Ευχαριστώ για το παραμύθι.. Η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν σίγουρος για την ανάρτησή του κι όταν είδα πως κανείς δε βρέθηκε να πει κάτι γι'αυτό απογοητεύθηκα λίγο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ισως φιλε vincent βρηκες τη νεραιδα που εψαχνες....
    Και βρισκεται στo πρωτο σχολιο..

    Υπεροχο το παραμυθακι σου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαχαχαχαχαχα!! Ελπίζω να μην παρεξηγείς το βλάκα φίλο μου! Είναι ίσως απ'τους ελάχιστους που μπορεί να είναι πιο ρομαντικός κι από μένα και παντού βλέπει νεράιδες (!!) καθώς ακόμα και να μη σε έφερε σε δύσκολη θέση!! ; )
    Ελπίζω να έχουμε νέα σου μιας και το blog είναι πρόσφατο και τα νέα μέλη απαραίτητα και πολύ ευπρόσδεχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και καλααααααααααααααααααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κι όλ' αυτά γιατί...

    "Κι άμα δω κανέναν φίλο, τρέμω μη με θυμηθεί.
    Πεθαμένες καλησπέρες, δε γουστάρω να μου πει.."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ένα ευρηματικό, αλλά αιχμηρό παραμυθάκι, από τον Μικρό Vincent (παράφραση από τον Μικρό Πρίγκιπα -για να μην παρεξηγηθώ ;)
    Να 'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χαχα! Υπατία γι' ακόμα μια φορά θα με κάνεις να σκεφτώ πως θα έπρεπε να γνωρίσεις την κοπέλα που με ρώτησε "αν ξέρω από πολιτική"! Ευχατιστώ πολύ κι η παραφρασή σου σημαίνει πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. όντως είναι διαφορετική η επικοινωνία από κοντά...ζεις τον άλλον,τον μαθαίνεις καλύτερα,βλέπεις πως αλλάζει,βλέπει πως αλλάζεις...μεγαλώνετε μαζί...
    υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που δεν είναι και τόσο εφικτή αυτή η face to face επικοινωνία..τότε απλά χρειάζεται κατανόηση και από τους δύο και από εκεί θα φανεί αν όντως υπάρχει αληθινή σχέση(οποιαδήποτε είδους σχέση)
    πολύ καλό το παραμύθι αν και στο τέλος παρεξηγήθηκε η νεράιδα χαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. den pareksigoumai!de mou eipe kai tpt o filos akira ; ) de tha ithela na eimai i neraida omws...tha protimousa na eimai apo tous anthrwpous pou tous pire ti fwni!kai tha zitaga ki egw na mou ti dwsei pisw... de me noiazei na me akoun kai na me katalavainoun oloi!mou aresei i epilogi! opoios theleis na se katalavei na se katalavainei kai gia osous adiaforeis na adiaforoun!pisteuw oti etsi ginetai stis sxeseis twn anthrwpwn!
    ase pou den einai panta wraio na vlepei to proswpo sou i tis kiniseis sou o allos kai na katalavainei ti skeftesai i pws niwtheis!merika pragmata prepei na mporeis na ta kratas gia esena...kai se auto to paramuthi mou fanike oti i neraida anagkase tous irwes sto diko mou provlima,tin ekfrastikotita...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ who cares,

    Θα συμφωνήσω μαζί σου! Η επαφή "πρόσωπο με πρόσωπο" (η ελληνική έχει τα άπαντα γιατί να μην την αξιοποιούμε; :Ρ ) είναι ολοκληρωτική θεωρώ! Ωστόσο άλλο πράγμα η από κοντά επικοινωνία κι άλλο το να ζεις με κάποιον! Αυτό που περιγράφεις εσύ νομίζω πλησιάζει περισσότερο το δεύτερο.. Αλλά δεν είναι αυτό που ήθελα να πω μέσα απ' αυτήν την ανάρτηση! Αν έχανα τη λαλιά μου αυτό που θα μου έλειπε θα ήταν η δυνατότητα να είμαι σε μια συναυλία και να τραγουδάω από κάτω, να κράζω πολιτικούς, να μιλάω σε τελείως αγνώστους και στη συνέχεια να τους κάνω "δικούς μου".. Όχι η επικοινωνία με τους δικούς μου ανθρώπους! Ένα κομμάτι λέει
    "να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου
    με τη σιωπή να του μιλώ
    όπως μιλάω στον εαυτό μου"
    και συμφωνώ απόλυτα.. Δε χρειάζεσαι μιλιά για να επικοινωνείς με τους "δικούς σου ανθρώπους"!



    @ kallistw's mum,

    Δυο πραγματάκια αρχικά. Ένα, πολλά συγχαρητήρια για το όνομα, πολύ εμπνευσμένο (αναρωτιέμαι μόνο πως το επέλεξες..) και δύο θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν μπορούσες να αφήνεις τα σχόλια σου στα ελληνικά.. Ξέρω όλοι - το ίδιο κι εγώ - παντού greeklish χρησιμοποιούμε αλλά τουλάχιστον εδώ, ας θυμόμαστε την ομορφιά που κρύβουν οι λέξεις..
    Όσο για τον Akira καλά κάνεις και δεν τον παρεξηγείς μιας κι είναι βγαλμένος από έναν άλλο κόσμο που εμείς καλά καλά δεν τον καταλαβαίνουμε.. Είναι λίγο κάπως αυτό που λες για την επιλογή.. Τουλάχιστον προς το μέρος της αδιαφορίας.. Γιατί να αδιαφορώ για κάποιον που ζει γύρω μου; Κι εκεί που θα διαφωνήσω κατηγορηματικά είναι στο δεύτερο σκέλος του σχολίου σου, μιας και η εκφραστικότητα δεν αποτελεί πρόβλημα! Ο φόβος μας μην αποκαλυφθούμε αποτελεί πρόβλημα.. Μην ο άλλος καταλάβει τι έχουμε μέσα μας.. Όσα θες να κρατάς για σένα απλά δεν τα συζητάς! Κι έχεις απόλυτο δίκιο στο να θες κάποια πράγματα να τα φυλάς μέσα σου.. Όμως ακόμα κι αν δεν είχες τη μιλιά σου, ένα βλέμμα θα ήταν αρκετό για να σου.. ξεφύγουν όσα με τα λόγια θες να κρύψεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εχω την αισθηση πως η συμπαθεστατη who care's με το πολυ αλητικο ονομα γραφει πως παρεξηγηθηκε η νεραιδα ως ορος και οχι η ιδια...Και η απαντηση της καλιστως μαμ ειναι πως δε παρεξηγηθηκε κιολας...
    Βλεπω κοπελια δυσκολευτηκαμε να τη δουμε και νεραιδα...Και επισης δεν ειμαι φιλος σου οποτε προσεχε το υφακι...γλυκια μου σινεφιλ..(λεμε τωρα)

    υ.γ.1Εχω αφησει στον vincent τον αριθμο μου..οποτε who care's κανε αυτο που λεει η καρδια σου...Θα περιμενω...:-)
    2Ρε vincent μη γινεσαι αγγαλιτσας με τη καθεμια..(καλοπροαιρετη η συμβουλη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @Vincent Malloy
    Βασικά μιλάμε για διαφορετικά πράγματα:P αλλά και πάλι συμφωνώ...αν και συνήθως η πρόσωπο-με-πρόσωπο επικοινωνία(αφου το θέλεις έτσι:)) είναι πιο συχνή όταν ζεις με καποιον...δεν ξέρω αν όντως υπάρχει αληθινή σχέση και επικοινωνία όταν κάποιος είναι μακριά-μάλλον θέλει αρκετή προσπάθεια και ίσως δεν πετυχαίνει..
    και ναι δε χρειάζεται μιλιά για να επικοινωνείς με τους δικούς σου ανθρώπους αλλά είναι χρήσιμη;):D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Το όνομα είναι μεγάλη ιστορία ; ) μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη φαντασία σου να γράψεις μια ιστορία και γι αυτό...
    Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αδιαφορείς για κάποιον που υπάρχει γύρω σου, όλοι έχουμε κάποια κριτήρια και με βάση αυτά κάποιους τους κρατάμε και κάποιους όχι. Η εκφραστικότητα είναι πρόβλημα καποιες φορές...είναι πρόβλημα ο άλλος να κοιτάζει τα μάτια σου και να καταλαβαίνει ακόμα κι όταν δεν είναι δικός σου...Εγώ αυτό το πρόβλημα έχω!Όλα φαίνονται στο πρόσωπό μου κι ας μη θέλω να τα συζητήσω...και υποθέτω ότι αυτό το πρόβλημα θα είχαν και οι κάτοικοι της Σεληνοχώρας!
    Θα συμφωνήσω όμως ότι με τους δικούς σου ανθρώπους είναι όμορφο να είσαι σιωπηλός...

    (Συγγνώμη για τα greeklish πριν.Αφαιρέθηκα!)

    @akira: δεν κατάλαβα το σχόλιό σου...εγώ δεν απάντησα παρά μόνο στον vincent.δεν μίλησα ως νεράιδα :P :P και μου φαίνεται πολύ αστείο αν αυτό κατάλαβες αλλά δεν πειράζει...γιατί δε ζούμε στη Σεληνοχώρα και δεν καταφέρνουμε πάντα να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. http://www.youtube.com/watch?v=l5zFsy9VIdM

    Aφιερωμενο στη kalistw's mum...ως απαντηση
    Και εδω τελειωνει ο σχολιασμος μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή